این متن به فردی تشنه اشاره میکند که به چشمهای روشن میرسد اما انتظار ندارد که از سیلابها بترسد. همچنین، به ملحد گرسنهای اشاره میشود که در خانهای خالی و بدون غذاست و عقل نمیپذیرد که او به رمضان فکر کند. این متن بهصورت نمادین به موضوعاتی مانند نیاز، ناامیدی و بیاعتقادی میپردازد.
متن دارای مفاهیم نمادین و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۷۴ - تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسید
تو مپندار که از سیل دمان اندیشد ۱
ملحد گرسنه و خانهٔ خالی و طعام
عقل باور نکند کز رمضان اندیشد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.