این شعر عرفانی و معنوی، به ستایش قدرت و لطف الهی میپردازد. شاعر بیان میکند که همه چیز از خداوند سرچشمه میگیرد و اوست که میتواند هر چیزی را از عدم به وجود آورد. همچنین، به موضوعاتی مانند توکل به خدا، عدالت الهی و برتری حق بر باطل اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی موجود در این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعارههای پیچیده، فهم آن را برای گروههای سنی پایینتر دشوار میکند.
شماره ۳۴۹ - صانعا شکر تو واجب شمرم
که وجود همه ممکن تو کنی ۱
کائنا من کان خاک در توست
که زخاک این همه کائن تو کنی ۲
گرچه از وجه عدم عین وجود
نتوان کرد ولیکن تو کنی ۳
دل خاقانی اگر کوه غم است
هم در آن کوه معاون تو کنی ۴
تو خزائن نهی اندر نفسش
وز صفا مهر خزائن تو کنی ۵
گر حسودانش مساوی گویند
آن مساویش محاسن تو کنی ۶
امن و بیم از تو همی دارد و بس
که تو سوزانی و ساکن تو کنی ۷
ور ره امن تو پیش آری هم
در ره بیم هم ایمن تو کنی ۸
طاعنان خسته دلش میدارند
خار در دیدهٔ طاعن تو کنی ۹
تاج بر فرق محمد تو نهی
خاک بر تارک کاهن تو کنی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.