شاعر در این متن به بیان ویژگی‌های خود و مقایسه‌اش با دیگران می‌پردازد. او خود را شاعری توانا می‌داند که از عنصری و رودکی الهام گرفته است. همچنین، به مسائلی مانند حرص، جوانمردی، هنر و خرد اشاره می‌کند و با استفاده از استعاره‌های مختلف مانند بلبل، کرم، بوم و گل، مفاهیم عمیقی را بیان می‌نماید. در پایان، از شخصیت‌های تاریخی مانند جعفر صادق و قباد نیز نام می‌برد.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اشاره به شخصیت‌های تاریخی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شمارهٔ ۳۳۵ - در حماسه و مدح خود
ریزه خور خوان من عنصری و رودکی ۱
زنده چو نفس حکیم نام من از تازگی
گشته چو مال کریم حرص من از اندکی ۲
قالت من نیم‌روز، حالت من نیم‌شب
تیغ کشد هندوی تیر زند ناوکی ۳
در بر این پیرزن هیچ جوان مرد نیست
خلق همه کودکند من نکنم کودکی ۴
بلبل خردم که خورد بس کندم کرمکی
کرم قزم در هنر زان نکنم کرمکی ۵
بوم چنان سربزرگ از همه مرغان کم است
وز همه باز است بیش با همه سر کوچکی ۶
تا کی گوئی چو گل دارم یاقوت و زر
من چو صبا بگذرم تا تو چو گل بترکی ۷
عذر نهم گرنه‌ای خوش سخن و راست‌بین
حنظل و آنگه خوشی؟ احوال و آنگه یکی؟ ۸
بخت کیان مانک است سعد فلک مانکی است
من ز پی فال سعد مانکیم مانکی ۹
اینت علی رایتی قاتل هر خارجی
وینت قباد آیتی قامع هر مزدکی ۱۰
جعفر صادق به قول جعفر برمک به جود
با هنر هاشمی با کرم برمکی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
