شاعر در این متن از دوستیهای نادرست و منفعتطلبانه انتقاد میکند و بیان میکند که دوستی واقعی باید بدون غرض و بر اساس احترام متقابل باشد. او از دوست میخواهد که یا او را گرامی بدارد یا رهایش کند و شرط دوستی را رعایت عدالت و حمایت در برابر دشمنان میداند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق اجتماعی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابلدرک نباشد.
شماره ۳۳۰ - کیست ز اهل زمانه خاقانی
که تو اهل وفاش پنداری ۱
دوستی کز سر غرض شد دوست
هان و هان تاش دوست نشماری ۲
خواجه گوید که دوست دار توام
پاسخش ده که دوست چون داری ۳
تا عزیزم مرا عزیز کنی
چون شد خوار خوار انگاری ۴
یا بلندم کنی گه پستی
یا عزیزم کنی گه خواری ۵
با من این دوستی به شرطی کن
کاخر آن شرط را بجای آری ۶
کان خطائی که حق ز من بیند
گر تو بینی ز من نیازاری ۷
ور شود خصم من زبردستی
زیر پای بلام مگذاری ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.