شاعر که خود را خاقان میخواند، بیان میکند که بهحدی از صفا و پاکی رسیده که حتی به دشمنان خود نیز نیکی میکند. او از گفتار ناپخته دیگران میسوزد، اما به جای تلافی بدی، به نیکوکاران پناه میبرد و از خدا میخواهد که او را از بدی دیگران حفظ کند.
متن دارای مفاهیم اخلاقی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، زبان شعر کلاسیک ممکن است برای کودکان دشوار باشد.
شماره ۳۰۰ - من که خاقانیم این مایه صفا یافتهام
که به دل در حق بدخواه شدم نیکی خواه ۱
چون شوم سوخته از خامی گفتار بدان
به نکوکار پناه آرم و او هست گواه ۲
که نگویم که مکافات بدیشان بد کن
لیک گویم که مرا از بدشان دار نگاه ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.