شمارهٔ ۲۷۶ - در موعظه

هر که را من به مهر خواندم دوست
چون دگر کس شناخت شد دشمن ۱

چه پی دشمنان شود به خلاف
چه دم دوستان خورد به سخن ۲

خواه با دشمن است سر در جیب
خواه با دوست پای در دامن ۳

آب و آتش یکی است بر تن مشک
خواه آب آر و خواه آتش زن ۴

از تنش بوی دشمنی آید
چون شود دوست آشنای دو تن ۵

دوست از هر دو تن دو رنگ شود
دل از آن کو دو رنگ شد برکن ۶

دوست کاول شناخت دشمن و دوست
شد چو عالم دو رنگ در هر فن ۷

گه گه از خود هم آیدم غیرت
که بود دوست هم سرا با من ۸

سایهٔ خویش هم نهان خواهم
چون شود سرو دوست سایه فکن ۹

صد هزار است غیرتم بر دوست
آنچه یک غیرت آیدم بر زن ۱۰