خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که آرزوهایش مانند نعمتی بودند، اما از افراد نالایق نپذیرفت. او بیشتر می‌خواست، اما زمانه به او نداد و حتی وقتی کم داد، او نپذیرفت.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایین‌تر ممکن است دشوار باشد.
شماره ۲۴۲ - آرزو بود نعمتم لیکن
آرزو بود نعمتم لیکن
از خسان ز من نپذرفتم ۱
بیش می‌خواستم زمانه نداد
کم همی داد من نپذرفتم ۲
از خسان ز من نپذرفتم ۱
بیش می‌خواستم زمانه نداد
کم همی داد من نپذرفتم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۴۱ - در مدح اقضی‌القضاة علی و آمدن به عیادت خاقانی
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۴۳ - در مرثیهٔ رشید الدین فرزند خود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
