خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر به خدایی که جهان را آفریده سوگند می‌خورد و بیان می‌کند که در عشق، جز تباهی خود هیچ سودی ندیده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری داشته باشد.
شماره ۲۱۸ - به خدائی که کرد گردون را
به خدائی که کرد گردون را
کلبهٔ قدرت الهی خویش ۱
که ندیدم ز کارداری عشق
هیچ سودی مگر تباهی خویش ۲
کلبهٔ قدرت الهی خویش ۱
که ندیدم ز کارداری عشق
هیچ سودی مگر تباهی خویش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۷ - خاقانیا به سائل اگر یک درم دهی
گوهر بعدی:شماره ۲۱۹ - چشم بر کار دوست دار چنان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
