در این متن شاعرانه، نبرد میان لشکر عجم و عرب در بادیه توصیف شده است. تصاویر شعری مانند غمزهٔ ترکان، نیزههای آتشین، و نقشآفرینی طبیعت (مانند میغ و برق) برای نمایش جنگ به کار رفته است. در پایان، اشارهای به قدرت الهی و حمایت از یک طرف نبرد وجود دارد.
این متن دارای مفاهیم پیچیدهٔ شعری و زبانی است که درک آن به دانش ادبی نسبتاً بالایی نیاز دارد. همچنین، توصیفهای جنگآلود و استفاده از استعارههای عمیق، آن را برای مخاطبان جوانتر دشوار میکند.
شماره ۱۸۵ - روزی میان بادیه بر لشکر عجم
دست عرب چو غمزهٔ ترکان سنان کشید ۱
دیوان میغ رنگ سنانکش چو آفتاب
کز نوک نیزهشان سرکیوان زیان کشید ۲
میغ از هوا به یاری آ میغ چهرگان
آمد ز برق نیزهٔ آتش فشان کشید ۳
ما عاجز دو میغ که بر دامن فلک
قوس قزح علامتی از پرنیان کشید ۴
من در کمان نظاره که ناگه برید بخت
چون آب در دوید و چو آتش زبان کشید ۵
گفتا مترس ازین گره ناخدای ترس
کاینک خدای کعبه بر ایشان کمان کشید ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.