این متن شعری است که در آن شاعر از پوشیدن جامهای توسط پیشوای علما سخن میگوید و اشاره میکند که این جامه نماد بزرگی و تشریف است. همچنین، شاعر به درد دل خود اشاره کرده و از خواجه درخواست مرهمی برای دل ریشدار خود دارد. در پایان، شاعر به هنر و پوشاندن عیوب توسط آب اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده در شعر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
شماره ۱۳۷ - پیشوای علما جامهٔ من
نز پی بیشی و پیشی پوشد ۱
لیک خواهد که به پوشیدن آن
در تنم خلعت بیشی پوشد ۲
کان قبا کز حبش آرند رسول
بهر تشریف نجاشی پوشد ۳
خواجه داند که مرا دل ریش است
مرهمی بر سر ریشی پوشد ۴
چه عجب آب که گنج هنر است
عیب خاک از سر خویشی پوشد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.