خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که در آن شاعر از پوشیدن جامه‌ای توسط پیشوای علما سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که این جامه نماد بزرگی و تشریف است. همچنین، شاعر به درد دل خود اشاره کرده و از خواجه درخواست مرهمی برای دل ریش‌دار خود دارد. در پایان، شاعر به هنر و پوشاندن عیوب توسط آب اشاره می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده در شعر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
شماره ۱۳۷ - پیشوای علما جامهٔ من
پیشوای علما جامهٔ من
نز پی بیشی و پیشی پوشد ۱
لیک خواهد که به پوشیدن آن
در تنم خلعت بیشی پوشد ۲
کان قبا کز حبش آرند رسول
بهر تشریف نجاشی پوشد ۳
خواجه داند که مرا دل ریش است
مرهمی بر سر ریشی پوشد ۴
چه عجب آب که گنج هنر است
عیب خاک از سر خویشی پوشد ۵
نز پی بیشی و پیشی پوشد ۱
لیک خواهد که به پوشیدن آن
در تنم خلعت بیشی پوشد ۲
کان قبا کز حبش آرند رسول
بهر تشریف نجاشی پوشد ۳
خواجه داند که مرا دل ریش است
مرهمی بر سر ریشی پوشد ۴
چه عجب آب که گنج هنر است
عیب خاک از سر خویشی پوشد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۳۶ - در مدح خاموشی
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۳۸ - در مرثیهٔ عز الدین بوعمران
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
