این متن به ستایش شخصی به نام سپهر مکارم صفی میپردازد که صفات نیکوی او باعث کاهش کدورت در دل دشمنان شده و اقتدار و بزرگی او روزگار را نیکو کرده است. همچنین، اشارهای به تأثیر علم و عقل او در نو شدن دانش دارد و مقایسهای بین او و خورشید و ماه صورت گرفته است. در پایان، پرسشی درباره علت سزاوار بودن سنگ برای سر او مطرح شده و پاسخ خرد به این پرسش بیان میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و ادبی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و更适合 برای نوجوانان و بزرگسالان با دانش ادبی و فلسفی پایه است.
شماره ۱۳۳ - سپهر مکارم صفی کز صفاتش
کدورت نصیب روان عدو شد ۱
ازو اقتدار معالی فزون گشت
وزو روزگار مکارم نکو شد ۲
کهن گردد اکنون حدیث افاضل
چو از عقل او حلهٔ علم نو شد ۳
چو خورشید آوازهٔ او برآمد
همان گاه ماه مقنع فرو شد ۴
همی گفتم امروز آخر سر او
بدین سر سزاوار سنگ از چه رو شد ۵
خرد گفت آن سنگ نامهربان را
که بر فرق آن آسمان علو شد ۶
مگر مشکلی اوفتاده است اگرنه
چرا بر در حجرهٔ عقل او شد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.