خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر با استفاده از استعاره و کنایه، به نابرابری‌های زندگی و تقدیر اشاره می‌کند. او مار را به عنوان موجودی شکرخوار و طوطی را به عنوان موجودی رنج‌دیده توصیف می‌کند و این را بخشش فلک و جود عالم می‌داند که کسی که باید خاک بخورد، شکر می‌خورد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۲۲ - تو مار صورتی و همیشه شکرخوری
تو مار صورتی و همیشه شکرخوری
خاقانی است طوطی و دایم جگر خورد ۱
این هم ز بخشش فلک و جود عالم است
کان را که خاک باید خوردن، شکر خورد ۲
خاقانی است طوطی و دایم جگر خورد ۱
این هم ز بخشش فلک و جود عالم است
کان را که خاک باید خوردن، شکر خورد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۲۱ - در هنگام زیارت مدینهٔ منوره گفته و در آن خاک نهفته است
گوهر بعدی:شماره ۱۲۳ - شکست این دلم نادرست اعتقادی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
