این متن به ستایش شخصیتی به نام مجد الدین افتخار اسلام میپردازد که به عنوان نماد افتخار اسلام توصیف شده است. اشعار از فضایل و ویژگیهای برجستهی او سخن میگویند، مانند تأثیر نور خیال او در تاریکیهای اندوه و تشبیه قلمش به دریایی پر از گوهر. همچنین، متن به یادآوری فضایل او و تأثیرگذاریاش بر دیگران اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی داشته باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شمارهٔ ۱۱۵ - در مدح مجد الدین افتخار الاسلام
خواهد که نفس زند نیارد ۱
مجد الدین افتخار اسلام
که اسلام بدو تفاخر آرد ۲
بحری است نهنگ سار کلکش
کالا گهر از دهن نبارد ۳
در ظلمت حال خاطر اندوه
با نور خیال او گسارد ۴
پر کحل جواهر آیدش چشم
چون بر خط او نظر گمارد ۵
دل یاد کند فضایل او
چندان که به دست چپ شمارد ۶
بر یاد محقق مهینه
انگشت کهینه بسته دارد ۷
آخر چه حساب گیرد انگشت
کورا ز میان فرو گذارد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.