این شعر از خاقانی، ستایشی از مقام و جایگاه بلند یک شخصیت والامقام است که با اشارات و تشبیهات زیبا، بزرگی و عظمت او را توصیف میکند. شاعر از سیم و شکر به عنوان نمادهای کوچکی در برابر عظمت این شخصیت یاد میکند و بیان میکند که حتی طبع و دل او از سیم و شکر برتر است. همچنین، شعر به تأثیرگذاری و فیض بخشی این شخصیت بر شاعر اشاره دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق و تشبیهات پیچیده است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار خواهد بود. همچنین، استفاده از اصطلاحات و اشارات ادبی قدیمی نیاز به دانش ادبی نسبتاً بالایی دارد.
شماره ۴۰ - زین اشارت که کرد خاقانی
سر فراز است بلکه تاجور است ۱
پشت خم راست دل به خدمت تو
همچو نون والقلم همه کمر است ۲
بختم از سرنگونی قلمش
چون سخنهای او بلند سر است ۳
سیم و شکر فرستم و خجلم
که چرا دسترس همین قدر است ۴
شعر گفتم به قدر سیم و شکر
مختصر عذرخواه مختصر است ۵
شکر و سیم پیش همت او
از من و شعر شرمسارتر است ۶
خود دل و طبع او ز سیم و شکر
کان طمغاج و باغ شوشتر است ۷
سیم و سنگ است پیش دیدهٔ آنک
هر تراشش ز کلک او گهر است ۸
اتصال نجوم خاطر او
فیض طبع مرا نویدگر است ۹
زین سپس ابروار پاشم جان
این قدر فتح باب ماحضر است ۱۰
تا ابد نام او بر افسر عقل
مهر بر سیم و نقش بر حجر است ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.