شماره ۳۲ - خاقانیا چه مژده دهی کز سواد ملک

خاقانیا چه مژده دهی کز سواد ملک
یک باره فتنهٔ دو هوائی فرو نشست ۱

آن را که کردگار برآورد، شد بلند
و آن را که روزگار فرود برد گشت پست ۲

گفتند خسته گشت فریدون و جان سپرد
زان تیر کز کمان کمینه کسی بجست ۳

من کاین سخن شنیدم کردم هزار شکر
واندر برم ز گریهٔ شادی نفس ببست ۴

من خاک آن، عطارد پران چار پر
کو بال آن ستارهٔ راجع فرو شکست ۵

نحسی که داشت چون مه نخشب مزوری
از لاف آفتاب او خلق باز رست ۶