شاعر در این متن به ستایش شاه و خدا میپردازد و بیان میکند که با وجود نقش شاه در رزق و روزی، خداوند را بهعنوان منبع اصلی نعمتها میشناسد. او شکرگزار نان و آبرویی است که به او عطا شده و تأکید میکند که سجده و عبادت تنها شایسته خداوند است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شمارهٔ ۴ - در شکر
پشت خم کردهام ز بار عطا ۱
شاخ را پشت خم کند میوه
هم ز فیض سحاب و بر صبا ۲
شکر دارم که فیض انعامش
داد نان پاره و آبروی مرا ۳
مرغ کابی خورد به کشور شاه
کند از بهر شکر سر بالا ۴
من که نان ملک خورم به سجود
سر به زیر آرم از برای دعا ۵
همه کس ز آسمان کند قبله
پشت گرداند از رکوع دوتا ۶
و آسمان بر درش سجود آورد
گفت سبحان ربی الاعلی ۷
جود شاه ارچه رزق را سبب است
لیکن آن را مسبب است خدا ۸
حسب رزق از خدای دارم و بس
حسبنا الله وحده ابدا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.