شمارهٔ ۲۲ - وله ایضا

خان حاتم دل جم جاه که جبار جلیل
هرچه از بدو ازل داد باو نیکو داد ۱

از زرو گنج ملوک آن که به صد بنده دهند
آن سخن سنج به یک بنده مدحت گو داد ۲

بود از دولت آن مالک مملوک نواز
هرچه ما بی درمان را ز فواید رو داد ۳

بهر نقدی که درین وقت به از گنجی بود
منت از شاه کشیدیم ولی زر او داد ۴