خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر در سوگ فردی به نام محمدتقی سروده شده است که جوانمرگ شده و مانند گلی است که پیش از شکوفایی کامل از بین رفته است. شاعر از درد فراق و ناپایداری زندگی می‌گوید و از خواننده می‌خواهد که تاریخ مرگ او را به یاد بسپارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی درباره مرگ و ناپایداری زندگی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، پرداختن به موضوع مرگ و سوگ نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شمارهٔ ۲۰ - وله فی مرثیه
گلبرگ نو دمیدهٔ محمد تقی که بود
پاکیزه طینت و ملکی خوی و پاکزاد ۱
در باغ دهر نشو و نمائی نیافته
از تند باد حادثه ناگاه شد به باد ۲
در چشمه سار چشم زند دیدهٔ پدر
صد جوی خون ز هجر گل روی خود گشاد ۳
ای همنشین اگر طلبند از تو هم‌دمان
تاریخ آن لطیف گل گلشن مراد ۴
بلبل صفت برآر ز دل نالهٔ حزین
وان گه بگوی رفت چو برگ گلی به باد ۵
پاکیزه طینت و ملکی خوی و پاکزاد ۱
در باغ دهر نشو و نمائی نیافته
از تند باد حادثه ناگاه شد به باد ۲
در چشمه سار چشم زند دیدهٔ پدر
صد جوی خون ز هجر گل روی خود گشاد ۳
ای همنشین اگر طلبند از تو هم‌دمان
تاریخ آن لطیف گل گلشن مراد ۴
بلبل صفت برآر ز دل نالهٔ حزین
وان گه بگوی رفت چو برگ گلی به باد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹ - زبدة الاخوان فصیح خوش کلام
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۱ - وله ایضا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
