این متن به بیان تفاوت‌های بین عقل و عشق می‌پردازد. عقل محدودیت‌ها و مرزها را می‌بیند و در چارچوب‌های مشخص عمل می‌کند، در حالی که عشق فراتر از این محدودیت‌ها حرکت می‌کند و راه‌های ناشناخته را می‌پیماید. عشق به عنوان نیرویی توصیف می‌شود که حتی در درد و رنج نیز شادی و معنا می‌آفریند، در حالی که عقل ممکن است به انکار و تردید منجر شود. متن همچنین به مفهوم فنا و رسیدن به حقیقت از طریق عشق اشاره می‌کند و در پایان، شمس تبریزی به عنوان نماد نور و حقیقت معرفی می‌شود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌های زندگی دارد. مفاهیمی مانند فنا، عشق الهی، و تفاوت بین عقل و عشق ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۳۲ - در میان پردهٔ خون عشق را گلزارها
عاشقان را با جَمالِ عشقِ بی‌چونْ کارها ۱
عقل گوید شش جِهَت حَدّست و بیرون راه نیست
عشق گوید راه هست و رَفته‌ام من بارها ۲
عقلْ بازاری بِدید و تاجری آغاز کرد
عشق دیده زان سویِ بازارِ او بازارها ۳
ای بَسا مَنصورِ پنهان، زِ اعْتِمادِ جانِ عشق
تَرکِ مِنْبَرها بِگُفته، بَرشُده بَر دارها ۴
عاشقانِ دُردکَش را، در دَرونه ذوق‌ها
عاقلانِ تیره دل را، در دَرونْ اِنْکارها ۵
عقل گوید پا مَنِهْ کَنْدَر فَنا جُز خار نیست
عشق گوید عقل را کَنْدَر تو است آن خارها ۶
هین خَمُش کن، خارِ هستی را ز پایِ دل بِکَن
تا بِبینی در درونِ خویشتنْ گُلْزارها ۷
شَمسِ تبریزی تویی خورشید اَنْدَر ابرِ حرف
چون بَرآمَد آفتابَت، مَحو شُد گفتارها ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
