این متن به دو فرد برجسته اشاره دارد که مانند دو نخل پربار و دو ماه تابان در جهان نورافشانی می‌کردند. یکی به خلق و خوی نیکو مشهور بود و دیگری به نام حیدر علیه‌السلام شناخته می‌شد. هر دو به ناگاه بر اثر باد تند اجل از پای درآمدند و برادرشان از این غم به خاک مذلت نشست. همچنین، از تاجری فصیح و سخندان یاد می‌شود که تاریخش نشان‌دهنده بقا و دانش اوست. در پایان، اشاره‌ای به هنر خط و تلفظ حروف شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و تاریخی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شمارهٔ ۱ - ایضا در مرثیه
که بودند در آن به نشو و نما ۱
دو تابندهٔ بدر سعادت اثر
که می‌برد از ایشان جهانی ضیا ۲
یکی صاحب خلق و خوی حسن
مسمی به آن اسم به هجت فزا ۳
یکی زبده مردم نیکنام
برو نام حیدر علیه الثنا ۴
به یکبار از تند باد اجل
فتادند از پا به حکم قضا ۵
وزین غم به خاک مذلت نشست
برادر که بد اشرف اقربا ۶
سرو سرور تاجران تاجری
فصیح سخندان صاحب ذکا ۷
چو تاریخشان خواستم عقل گفت
آلهی بود تاجری را بقا ۸
به رسم الخط او را چه کردم حساب
سخن شاهدی بود کوته قبا ۹
ولی در تلفظ لباس حروف
خرد یافت بر قدمدت رسا ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
