این متن شعری عرفانی و معنوی است که به موضوعاتی مانند عشق الهی، جستوجوی معنوی، و بازگشت به اصل و حقیقت وجود اشاره دارد. شاعر از زبان عاشقانه و نمادین استفاده میکند تا مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی را بیان کند. در این شعر، عشق به عنوان نیرویی توصیف میشود که جهان را نو میکند و انسان را به سوی حقیقت هدایت میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. درک این مفاهیم نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد، بنابراین مناسب برای سنین بالاتر است.
غزل ۱۰۰ - بیا ای جان نو داده جهان را
ببِرَ از کار، عقلِ کاردان را ۱
چو تیرمْ تا نَپَرِانی نَپَرَّم
بیا بارِ دِگَر پُر کُن کَمان را ۲
زِ عشقَت باز طَشْت از بام افتاد
فِرِست از بامْ باز آن نَردِبان را ۳
مرا گویند بامَش از چه سوی است؟
از آن سویی که آوردند جان را ۴
از آن سویی که هر شب جانْ رَوان است
به وقتِ صبحْ بازآرَد رَوان را ۵
از آن سو که بهار آید زمین را
چراغِ نو دهد صُبحْ آسمان را ۶
از آن سو که عَصایی اژدها شُد
به دوزخ بُرد او فرعونیان را ۷
از آن سو که تو را این جُست و جو خاست
نشانْ خود اوست، میجویَد نشان را ۸
تو آن مَردی که او بر خَر نِشَستهست
هَمیپُرسد زِ خَر این را و آن را ۹
خَمُش کُن کو نمیخواهد زِ غَیرت
که در دریا دَرآرَد هَمگِنان را ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.