غزل شمارهٔ ۱۶۰ - دنیای دل

چند بارد غم دنیا به تن تنهایی
وای بر من تن تنها و غم دنیایی ۱

تیرباران فلک فرصت آنم ندهد
که چو تیر از جگر ریش برآرم وایی ۲

لاله ئی را که بر او داغ دورنگی پیداست
حیف از ناله معصوم هزارآوایی ۳

آخرم رام نشد چشم غزالی وحشی
گر چه انگیختم از هر غزلی غوغایی ۴

من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافت
در همه شهر به شیرینی من شیدایی ۵

تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سود
از چراغی که بگیرند به نابینایی ۶

همه در خاطرم از شاهد رؤیائی خویش
بگذرد خاطره با دلکشی رؤیایی ۷

گاه بر دورنمای افق از گوشه ابر
با طلوع ملکی جلوه دهد سیمایی ۸

انعکاسی است بر آن گردش چشم آبی
از جمال و عظمت چون افق دریایی ۹

دست با دوست در آغوش نه حد من و تست
منم و حسرت بوسیدن خاک پایی ۱۰

شهریارا چه غم از غربت دنیای تن است
گر برای دل خود ساخته ای دنیایی ۱۱