غزل شمارهٔ ۱۵۵ - نفرین

چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینی
برو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی ۱

چو دل به زلف تو بستم به خود قرار ندیدم
برو که چون سر زلفت به خود قرار نبینی ۲

به جان تو که دگر جان به جای تو نگزینم
که تا تو باشی و غیری به جای من نگزینی ۳

ز باغ عشق تو هرگز گلی به کام نچیدم
به روز گلبن حسنت گلی به کام نچینی ۴

نگین حلقه ی رندان شدی که تا بدرخشد
کنار حلقه ی چشمم به هر نگاه نگینی ۵

کسی که دین و دل از کف به باد غارت زلفت
چو من نداده چه داند که غارت دل و دینی ۶

خوشم که شعله آهم به دوزخت کشد اما
چه می کند به تو دوزخ که خود بهشت برینی ۷

خدای را که دگر آسمان بلا نفرستد
تو خود بدین قد و بالا بلای روی زمینی ۸

تو تشنه غزل شهریار و من به که گویم
که شعر تر نتراود برون ز طبع حزینی ۹