غزل شمارهٔ ۱۲۴ - شیدائی

رندم و شهره به شوریدگی و شیدائی
شیوه ام چشم چرانی و قدح پیمائی ۱

عاشقم خواهد و رسوای جهانی چکنم
عاشقانند به هم عاشقی و رسوائی ۲

خط دلبند تو بادا که در اطراف رخت
کار هر بوالهوسی نیست قلم فرسائی ۳

نیست بزمی که به بالای تو آراسته نیست
ای برازنده به بالای تو بزم آرائی ۴

شمع ما خود به شبستان وفا سوخت که داد
یاد پروانه‌ی پر سوخته بی پروائی ۵

لعل شاهد نشنیدیم بدین شیرینی
زلف معشوقه ندیدیم بدین زیبائی ۶

کاش یک روز سر زلف تو در دست افتد
تا ستانم من از او داد شب تنهائی ۷

پیر میخانه که روی تو نماید در جام
از جبین تابدش انوار مبارک رائی ۸

شهریار از هوس قند لبت چون طوطی
شهره شد در همه آفاق به شکرخائی ۹