غزل شمارهٔ ۱۱۵ - به سروناز شیراز

باز شد روزنی از گلشن شیراز به من
می‌کشد نرگس و نارنج سری باز به من ۱

سروناز ارم از دور به من کرد سلام
جای آن را که چنان سرو کند ناز به من ۲

افق طالع من طلعت باباکوهی است
کو فروتابد از آن کوه سرافراز به من ۳

بانی کلک فریدون به قطار از شیراز
بار زد قافله ی شکر اهواز به من ۴

با سر نامه گشودم در گنجینه ی راز
که هم از خواجه گشوده است در راز به من ۵

شمعی از شیخ شکفته است شبستان افروز
گر چه پروانه دهد رخصت پرواز به من ۶

شور عشقی که نهفته است در این ساز غزل
عشوه ها می دهد از پرده ی شهناز به من ۷

دل به کنج قفس از حسرت پروازم سوخت
گو هم آواز چمن کم دهد آواز به من ۸

شهریارا به غزل عشق نگنجد بگذار
شرح این قصه ی جانسوز دهد ساز به من ۹