شاعر در این متن از عشق نافرجام، رنجهای عاشقی و بیاعتنایی معشوق میگوید. او از پیری و تنهایی خود سخن میگوید و به هنر و آزادگی خود میبالد، اما از این که هنرش در بازار عشق نادیده گرفته شده است، افسوس میخورد. همچنین، او از بیوفایی دنیا و ارزشهای مادی شکایت دارد.
متن دارای مضامین عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و ناامیدی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل شمارهٔ ۸۳ - گوهرفروش
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم ۱
تو جگرگوشه هم از شیر بریدی و هنوز
من بیچاره همان عاشق خونینجگرم ۲
خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام
جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم ۳
من که با عشق نراندم به جوانی هوسی
هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم ۴
پدرت گوهر خود را به زر و سیم فروخت
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم ۵
عشق و آزادگی و حُسن و جوانی و هنر
عجبا هیچ نیرزید که بیسیم و زرم ۶
هنرم کاش گرهبند زر و سیمم بود
که به بازار تو کاری نگشود از هنرم ۷
سیزده را همه عالم به در آیند از شهر
من خود آن سیزدهم کز همه عالم به دَرَم ۸
تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود میگذرم ۹
تو از آنِ دگری رو که مرا یادِ تو بس
خود تو دانی که من از کانِ جهانی دگرم ۱۰
از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر
شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم ۱۱
خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت
شهریارا چه کنم؟ لعلم و والا گهرم ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
روان استاد شهریار شاد با این شعر جگرسوز
تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم
به به آتش دلهای سوخته را تازه میکند.