غزل شمارهٔ ۸۳ - گوهرفروش

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم ۱

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز
من بیچاره همان عاشق خونین جگرم ۲

خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام
جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم ۳

منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی
هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم ۴

پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم ۵

عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر
عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم ۶

هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود
که به بازار تو کاری نگشود از هنرم ۷

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر
من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم ۸

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم ۹

تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس
خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم ۱۰

از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر
شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم ۱۱

خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت
شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم ۱۲