غزل شمارهٔ ۷۲ - شهید عشق

به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاک
که من چو لاله به داغ تو خفته ام در خاک ۱

چو لاله در چمن آمد به پرچمی خونین
شهید عشق چرا خود کفن نسازد چاک ۲

سری به خاک فرو برده ام به داغ جگر
بدان امید که آلاله بردمم از خاک ۳

چو خط به خون شبابت نوشت چین جبین
چو پیریت به سرآرند حاکمی سفاک ۴

بگیر چنگی و راهم بزن به ماهوری
که ساز من همه راه عراق می زد و راک ۵

به ساقیان طرب گو که خواجه فرماید
اگر شراب خوری جرعه ای فشان بر خاک ۶

ببوس دفتر شعری که دلنشین یابی
که آن دل از پی بوسیدن تو بود هلاک ۷

تو شهریار به راحت برو به خواب ابد
که پاکباخته از رهزنان ندارد باک ۸