غزل شمارهٔ ۶۴ - روزه شکن

تا دهن بسته ام از نوش لبان میبرم آزار
من اگر روزه بگیرم رطب آید سر بازار ۱

تا بهار است دری از قفس من نگشاید
وقتی این در بگشاید که گلی نیست به گلزار ۲

هرگز این دور گل و لاله نمی خواستم از بخت
که حریفان همه زار از من و من از همه بیزار ۳

هر دم از سینه این خاک دلی زار بنالد
که گلی بودم و بازیچه گلچین دل آزار ۴

گل بجوشید و گلابش همه خیس عرق شرم
که به یک خنده طفلانه چه بود آنهمه آزار ۵

چشم نرگس نگرانست ولی داغ شقایق
چشم خونین شفق بیند و ابر مه آزار ۶

ابر از آن بر سر گلهای چمن زار بگرید
که خزان بیند و آشفتن گلهای چمن زار ۷

شهریارست و همین شیوه شیدایی بلبل
بگذارید بگرید به هوای گل خود، زار ۸