غزل شمارهٔ ۵۹ - جلوه جانانه

شمعی فروخت چهره که پروانه ی تو بود
عقلی درید پرده که دیوانه ی تو بود ۱

خم فلک که چون مه و مهرش پیاله هاست
خود جرعه نوش گردش پیمانه ی تو بود ۲

پیرخرد که منع جوانان کند ز می
تا بود خود سبوکش میخانه ی تو بود ۳

خوان نعیم و خرمن انبوه نه سپهر
ته سفره خوار ریزش انبانه ی تو بود ۴

تا چشم جان ز غیر تو بستیم پای دل
هر جا گذشت جلوه ی جانانه ی تو بود ۵

دوشم که راه خواب زد افسون چشم تو
مرغان باغ را به لب افسانه ی تو بود ۶

هدهد گرفت رشته ی صحبت به دلکشی
بازش سخن ز زلف تو و شانه ی تو بود ۷

برخاست مرغ همتم از تنگنای خاک
کورا هوای دام تو و دانه تو بود ۸

بیگانه شد بغیر تو هر آشنای راز
هر چند آشنا همه بیگانه ی تو بود ۹

همسایه گفت کز سر شب دوش شهریار
تا بانگ صبح ناله ی مستانه ی تو بود ۱۰