غزل شمارهٔ ۵۵ - درس محبت

روشنانی که به تاریکی شب گردانند
شمع در پرده و پروانه سر گردانند ۱

خود بده درس محبت که ادیبان خرد
همه در مکتب توحید تو شاگردانند ۲

تو به دل هستی و این قوم به گل می جویند
تو به جانستی و این جمع جهانگردانند ۳

عاشقانراست قضا هر چه جهانراست بلا
نازم این قوم بلاکش که بلاگردانند ۴

اهل دردی که زبان دل من داند نیست
دردمندم من و یاران همه بی دردانند ۵

بهر نان بر در ارباب نعیم دنیا
مرو ای مرد که این طایفه نامردانند ۶

آتشی هست که سرگرمی اهل دل ازوست
وینهمه بی خبرانند که خون سردانند ۷

چون مس تافته اکسیر فنا یافته اند
عاشقان زر وجودند که رو زردانند ۸

شهریارا مفشان گوهر طبع علوی
کاین بهائم نه بهای در و گوهردانند ۹