غزل شمارهٔ ۴۳ - ستاره صبح

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد
سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد ۱

عروس خاوری از پرده برنیامده چرخ
همه جواهر انجم به پای او ریزد ۲

بجز زمرد رخشنده ستاره صبح
که طوق سازد و بر طاق نصرت آویزد ۳

شب فراق چه پرویزنی بود گردون
که ماهتاب به جز گرد غم نمی بیزد ۴

به جان شکوفه صبح وصال را نازم
که غنچه دل ازو بشکفد به نام ایزد ۵

متاع دلبری و حال دل سپردن نیست
وگرنه پیر از عاشقی نپرهیزد ۶

تو شهریار به بخت و نصیب شو تسلیم
که مرد راه به بخت و نصیب نستیزد ۷