غزل شمارهٔ ۲۵ - چراغ هدایت

کنون که فتنه فرا رفت و فرصتست ای دوست
بیا که نوبت انس است و الفتست ای دوست ۱

دلم به حال گل و سرو و لاله می سوزد
ز بس که باغ طبیعت پرآفتست ای دوست ۲

مگر تاسفی از رفتگان نخواهی داشت
بیا که صحبت یاران غنیمت است ای دوست ۳

عزیز دار محبت که خارزار جهان
گرش گلی است همانا محبتست ای دوست ۴

به کام دشمن دون، دست دوستان بستن
به دوستی که نه شرط مروت است ای دوست ۵

فلک همیشه به کام یکی نمیگردد
که آسیاب طبیعت به نوبت است ای دوست ۶

بیا که پرده ی پاییز خاطرات انگیز
گشوده اند و عجب لوح عبرت است ای دوست ۷

مآل کار جهان و جهانیان خواهی
بیا ببین که خزان طبیعت است ای دوست ۸

گرت به صحبت من روی رغبتی باشد
بیا که با تو مرا حق صحبت است ای دوست ۹

به چشم باز توان شب شناخت راه از چاه
که شهریار چراغ هدایت است ای دوست ۱۰