غزل شمارهٔ ۱۵ - نقش حقایق

ای چشم خمارین که کشد سرمه ی خوابت؟
وی جام بلورین که خورد باده ی نابت؟ ۱

خواهم همه شب خلق به نالیدن شبگیر
از خواب برآرم که نبینند به خوابت ۲

ای شمع که با شعله ی دل غرقه به اشگی
یارب تو چه آتش که بشویند به آبت ۳

ای کاخ همایون که در اقلیم عقابی
یارب نفتد ولوله و وای غرابت ۴

در پیچ و خم و تابم از آن زلف خدا را
ای زلف که داد اینهمه پیچ و خم و تابت ۵

عکسی به خلایق فکن ای نقش حقایق
تا چند بخوانیم به اوراق کتابت ۶

ای پیر خرابات چه افتاده که دیریست
در کنج خرابات نبینند خرابت ۷

دیدی که چه غافل گذرد قافله ی عمر
بگذاشت به شب خوابت و بگذشت شبابت ۸

آهسته که اشگی به وداعت بفشانیم
ای عمر که سیلت ببرد چیست شتابت ۹

ای مطرب عشاق که در کون و مکان نیست
شوری به جز از غلغله ی چنگ و ربابت ۱۰

در دیر و حرم زخمه ی سنتور عبادت
حاجی به حجازت زد و راهب به رهابت ۱۱

ای آه پر افشان به سوی عرش الهی
خواهم که به گردی نرسد تیر شهابت ۱۲

شهریست بهم یار و من یک تنه تنها
ای دل به تو باکی نه که پاکست حسابت ۱۳