غزل شمارهٔ ۳ - غزاله صبا

به چشمک اینهمه مژگان به هم مزن یارا
که این دو فتنه بهم می زنند دنیا را ۱

چه شعبده است که در چشمکان آبی تو
نهفته اند شب ماهتاب دریا را ۲

تو خود به جامه خوابی و ساقیان صبوح
به یاد چشم تو گیرند جام صهبا را ۳

کمند زلف به دوش افکن و به صحرا زن
که چشم مانده به ره آهوان صحرا را ۴

به شهر ما چه غزالان که باده پیمایند
چه جای عشوه غزالان بادپیما را ۵

فریب عشق به دعوی اشگ و آه مخور
که درد و داغ بود عاشقان شیدا را ۶

هنوز زین همه نقاش ماه و اختر نیست
شبیه سازتر از اشگ من ثریا را ۷

اشاره غزل خواجه با غزاله تست
صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را ۸

به یار ما نتوان یافت شهریارا عیب
جز این قدر که فراموش می کند ما را ۹