غزل ۵۵ - شب قدر است جسم تو، کزو یابند دولت‌ها

شبِ قَدْر است جسمِ تو، کَزو یابَنْد دولت‌ها
مَه َبدرْاست روحِ تو، کَزو بِشْکافْت ظُلْمَت‌ها ۱

مَگَر تقویم یَزدانی، که طالِع‌ها دَرو باشد
مَگرَ دریایِ غفُرانی، کَزو شویَند زَلَّت‌ها ۲

مَگر تو لوحِ مَحفوظی، که درسِ غَیب ازو گیرند
و یا گنجینهٔ رَحمَت، کَزو پوشَند خِلْعَت‌ها ۳

عَجَب تو بیتِ مَعْموری، که طَوّافانَش اَمْلاکَند
عَجَب تو رَقِ مَنْشوری، کَزو نوشَند شَربت‌ها ۴

و یا آن روحِ بی‌چونی، کَزین‌ها جُمله بیرونی
که در وِیْ سَرنگون آمد تَأمُّل‌ها و فِکْرَت‌ها ۵

ولی بَرتافت بر چون‌ها، مَشارِق‌هایِ بی‌چونی
بر آثارِ لطیفِ تو،غَلَط گشتنداُلْفَت‌ها ۶

عجایب یوسُفی چون مَهْ، که عکسِ اوست در صد چَهْ
 ازو افتاده یَعقوبان به دام و جاهِ مِلَّت‌ها ۷

چو زُلفِ خود رَسَن سازد، زِ چَه‌هاشان بَراندازد
کَشَدْشان در بَرِ رَحمَت، رَهانَدْشان زِ حیرت‌ها ۸

چو از حیرت گُذَر یابَد صِفاتْ آن را که دَریابَد
خَمُش که بَس شِکَسته شُد، عبارت‌ها و عِبْرت‌ها ۹