خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از غربت و غم خود می‌نالد و بیان می‌کند که حتی اگر صد سال هم شرح غمش را بگوید، باز هم نمی‌تواند تمام رنج‌هایش را بیان کند. او اشاره می‌کند که دردهایی که بر دلش وارد شده، با گذشت زمان از بین نخواهند رفت.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و غم‌انگیز است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، این نوع اشعار معمولاً برای مخاطبان با درک ادبی بالاتر مناسب هستند.
غزل ۵۳۶ - می‌گریم بر غریبی خویش
می‌گریم بر غریبی خویش
چون ابر به موسم بهاران
گر شرح دهم غم تو صد سال
یک قصه نگویم از هزاران
آن ها که تو میکنی بر این دل
از دل نشود به روزگاران
چون ابر به موسم بهاران
گر شرح دهم غم تو صد سال
یک قصه نگویم از هزاران
آن ها که تو میکنی بر این دل
از دل نشود به روزگاران
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۳۵ - خدا را چند سوزم زآتش بی مهری آن مه
گوهر بعدی:غزل ۵۳۷ - گفتی که نالهٔ تو به یار تو می‌رسد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
