غزل ۱۶۷ - برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت
سرخ روئی ز رخ لاله و گلنار برفت ۱

سرو بشکست و سمن زرد شد و نرگس خفت
گو برو این همه چون از بر من یار برفت ۲

نزد من ، باد خزان، دوش ، غبار آلوده
آمد و گفت که سر و تو ز گلزار برفت ۳

خواستم تا روم اندر طلب رفتهٔ خویش
یادم آمد رخ او ،پای من از کار برفت ۴

خون دل گر چه که بسیار برفت اندک ماند
صبر هر چند که بود اندک و بسیار برفت ۵