غزل ۱۴۱ - آنکه دلم شیفتهٔ روی اوست

آنکه دلم شیفتهٔ روی اوست
شیفتهٔ تر می‌کندم این چه خوست؟ ۱

دوش بگفتم که دهانیت نیست
گفت که بسیاردرین گفتگوست ۲

به که رخ از خلق بپوشد از انک
دیدهٔ بد آفت روی نکوست ۳

هستی من رفت وخیالش نماند
این که تو بینی نه منم بلکه اوست ۴