خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از باد به عنوان پیام‌رسان عشق و جمال معشوق یاد می‌کند. باد بوی معشوق را به سرو و لاله‌زار می‌برد و از زیبایی او سخن می‌گوید. همچنین، شاعر از جفا و درد عشق نیز سخن می‌گوید.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استعاری است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و تصاویر شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۳۲ - تا باد برد بوی تو در باغ پیش سرو
تا باد برد بوی تو در باغ پیش سرو
از باد لاله‌زار کله بر زمین زدست
از بهر آنکه لاف جمال تو میزند
صد بار باد بر دهن یاسمین زدست
گفتم به دل که بر تو که زد ناوک جفا
سوی تو کرد اشارت پنهان که این زدست !
از باد لاله‌زار کله بر زمین زدست
از بهر آنکه لاف جمال تو میزند
صد بار باد بر دهن یاسمین زدست
گفتم به دل که بر تو که زد ناوک جفا
سوی تو کرد اشارت پنهان که این زدست !
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۱ - زلفت سرو پا شکسته زان است
گوهر بعدی:غزل ۱۳۳ - به می سوگند خوردم جرعه‌ای بخش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
