غزل ۷۷ - ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است

ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است
عالم به مراد دل و اقبال غلام است ۱

صیدی که دل خلق جهان بود به دامش
المنة لله که امروز به دام است ۲

از طاق دو ابروی تو ای کعبهٔ مقصود
خلقی به گمانند که محراب کدام است ۳

چشم تو اگر خون دلم ریخت عجب نیست
او را چه توان گفت که او مست مدام است ۴

خسرو که سلامت نکند عیب مگیرش
عاشق که تو را دید چه پروای سلام است ۵