غزل ۴ - چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا
که تا دگر نکند غنچه زهر خند آنجا ۱

رخ تو دیدم و گفتی سپند سوز مرا
چو جان بجاست چه سوزد کسی سپند آنجا ۲

کسان بکوی تو پندم دهند و در جایی
که دیده روی تو بیند چه جای پند آنجا ۳

به خانهٔ تو همه روز بامداد بود
که آفتاب نیارد شدن بلند آنجا ۴

بشانه شست تو می‌بافت زلف چون زنجیر
مگیر سخت که دیوانه یی است چند آنجا ۵

کجا روم که ز کوی تو هر کجا که روم
رسد زجعد کمندت خم کمند آنجا ۶

ز زلفش آمد یای باد حال دلها چیست؟
چگونه اند اسیران مستمند آنجا ۷

برآستان تو هرکس به رحمتی مخصوص
مگر که خسرو بیچاره دردمند آنجا ۸