این متن شعری است که از زبان شاعری بیان میشود که با باد و طبیعت به گفتگو میپردازد و از آرزوها و امیدهای خود سخن میگوید. شاعر به لطف خداوندی و اهمیت دعا و صبر اشاره میکند و از عشق و پیوند با معشوق سخن میگوید. همچنین، او به انتقاد از غرور و بیتوجهی به ارزشهای انسانی مانند مهر فرزندی میپردازد و از دنیای مادی و بیرحمی آن شکایت میکند. در پایان، شاعر آرزوی قناعت و درویشی را دارد و به زیبایی شعر حافظ اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی، اجتماعی و انتقادی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۴۰ - سحر با باد میگفتم حدیث آرزومندی
خطاب آمد که «واثق شو، به الطاف خداوندی» ۱
دعای صبح و آهِ شب، کلید گنج مقصود است
بدین راه و روش میرو، که با دلدار پیوندی ۲
قلم را آن زبان نَبوَد، که سرِّ عشق گوید باز
ورای حدّ تقریر است، شرح آرزومندی ۳
الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور!
پدر را باز پرس آخر، کجا شد مِهرِ فرزندی؟ ۴
جهان، پیر رعنا را، ترحّم در جِبِلَّت نیست
ز مِهر او چه میپرسی؟ در او همّت چه میبندی؟ ۵
همایی چون تو عالیقدر، حرص استخوان تا کی؟
دریغ آن سایهٔ همّت، که بر نااهل افکندی ۶
در این بازار اگر سودیست، با درویش خرسند است
خدایا منعَمم گردان به درویشی و خرسندی ۷
به شعر حافظِ شیراز میرقصند و مینازند
سیهچشمان کشمیری و تُرکان سمرقندی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.