این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به زیباییهای معشوق و تأثیرات روحانی او اشاره میکند. شاعر از عشق و آرزوی خود به معشوق سخن میگوید و از درد و رنج عشق شکایت میکند. او از جمال معشوق و تأثیرات معنوی آن بر روح و جان خود یاد میکند و در نهایت، از خداوند طلب عنایت و لطف مینماید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۳۷ - ای قصه بهشت ز کویت حکایتی
شرح جمال حور ز رویت روایتی ۱
انفاس عیسی از لب لعلت لطیفهای
آب خضر ز نوش لبانت کنایتی ۲
هر پاره از دل من و از غصه قصهای
هر سطری از خصال تو و از رحمت آیتی ۳
کی عطرسای مجلس روحانیان شدی
گل را اگر نه بوی تو کردی رعایتی ۴
در آرزوی خاک در یار سوختیم
یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی ۵
ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت
صد مایه داشتی و نکردی کفایتی ۶
بوی دل کباب من آفاق را گرفت
این آتش درون بکند هم سرایتی ۷
در آتش ار خیال رخش دست میدهد
ساقی بیا که نیست ز دوزخ شکایتی ۸
دانی مراد حافظ از این درد و غصه چیست
از تو کرشمهای و ز خسرو عنایتی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.