غزل ۴۲۷ - چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
مرا ز حال تو با حال خویش پروا نه ۱

خرد که قید مجانین عشق می‌فرمود
به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه ۲

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت چه شد
هزار جان گرامی فدای جانانه ۳

من رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش
نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه ۴

چه نقشها که برانگیختیم و سود نداشت
فسون ما بر او گشته است افسانه ۵

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند
به غیر خال سیاهش که دید به دانه ۶

به مژده جان به صبا داد شمع در نفسی
ز شمع روی تواش چون رسید پروانه ۷

مرا به دور لب دوست هست پیمانی
که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه ۸

حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز
فتاد در سر حافظ هوای میخانه ۹