غزل ۴۱۳ - خط عذار یار که بگرفت ماه از او

خط عذار یار که بگرفت ماه از او
خوش حلقه‌ایست لیک به در نیست راه از او ۱

ابروی دوست گوشه محراب دولت است
آن جا بمال چهره و حاجت بخواه از او ۲

ای جرعه نوش مجلس جم سینه پاک دار
کآیینه‌ایست جام جهان بین که آه از او ۳

کردار اهل صومعه‌ام کرد می پرست
این دود بین که نامه من شد سیاه از او ۴

سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکن
من برده‌ام به باده فروشان پناه از او ۵

ساقی چراغ می به ره آفتاب دار
گو برفروز مشعله صبحگاه از او ۶

آبی به روزنامه اعمال ما فشان
باشد توان سترد حروف گناه از او ۷

حافظ که ساز مطرب عشاق ساز کرد
خالی مباد عرصه این بزمگاه از او ۸

آیا در این خیال که دارد گدای شهر
روزی بود که یاد کند پادشاه از او ۹