خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند و خود را در مقابل او ناچیز و کوچک می‌داند. او معشوق را مانند آفتاب و خود را ذره‌ای در مقابل او می‌بیند و بیان می‌کند که بدون معشوق، زندگی برایش معنایی ندارد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'چنگل عقابی' و 'ذره و آفتاب' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
شماره ۱۱۲ - ای دل، سزایش بری
ای دل، سزایش بری
باز بر چنگل عقابی ۱
بی تو مرا زنده نبیند
من ذره ام، تو آفتابی ۲
باز بر چنگل عقابی ۱
بی تو مرا زنده نبیند
من ذره ام، تو آفتابی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۱ - آن چیست بر آن طبق همی تابد؟
گوهر بعدی:شماره ۱۱۳ - بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
