شماره ۴۴ - اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود

اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود
چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود ۱

خدای را بستودم، که کردگار من است
زبانم از غزل و مدح بندگانش نسود ۲

همه به تنبل و بند است بازگشتن او
شرنگ نوش آمیغ است و روی زراندود ۳

بنفشه‌های طری خیل خیل بر سر کرد
چو آتشی که به گوگرد بردوید کبود ۴

بیار و هان بده آن آفتاب کش بخوری
ز لب فرو شود و از رخان برآید زود ۵