شمارهٔ ۳۲ - در رثای ابوالحسن مرادی

مرد مرادی، نه همانا که مرد
مرگ چنان خواجه نه کاری‌ست خرد ۱

جان گرامی به پدر باز داد
کالبد تیره به مادر سپرد ۲

آن ملک با ملکی رفت باز
زنده کنون شد که تو گویی: بمرد ۳

کاه نبد او، که به بادی پرید
آب نبد او، که به سرما فسرد ۴

شانه نبود او، که به مویی شکست
دانه نبود او، که زمینش فشرد ۵

گنج زری بود در این خاکدان
کاو دو جهان را به جوی می‌شمرد ۶

قالب خاکی سوی خاکی فکند
جان و خرد سوی سماوات برد ۷

جان دوم را، که ندانند خلق
مصقله‌ای کرد و به جانان سپرد ۸

صاف بد آمیخته با درد می
بر سر خم رفت و جدا شد ز درد ۹

در سفر افتند به هم، ای عزیز
مروزی و رازی و رومی و کرد ۱۰

خانهٔ خود باز رود هر یکی
اطلس کی باشد همتای برد؟ ۱۱

خامش کن چون نقط، ایرا ملک
نام تو از دفتر گفتن سترد ۱۲