متن بالا یک شعر عرفانی و معنوی است که در آن شاعر از مفاهیمی مانند هدایت، عنایت، رحمت و راهنمایی سخن می‌گوید. او از باده نوشین و وعده‌های الهی یاد می‌کند و درخواست نور هدایت و بوی عنایت دارد. همچنین، به گمشدگان و غمزدگان اشاره می‌کند و از کرم و رحمت الهی برای راهنمایی آن‌ها سخن می‌گوید. در پایان، شاعر از گم‌شدگی خود می‌گوید و درخواست راهنمایی و نورافزایی دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده مانند 'باده نوشین' و 'نور هدایت' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
شمارهٔ ۶۱ - ترصیع
وعدهٔ دوشین به وفا راست کرد ۱
نور هدایت به چراغم رسان
بوی عنایت به دماغم رسان ۲
غمزدگان را به طرف دلگشای
گمشدگان را به کرم رهنمای ۳
طفل گیار از هوا ریخت شیر
مغز جهان را ز صبا زد عبیر ۴
گم شده‌ام راه نمایم تو باش
بی بصرم نور فزایم تو باش ۵
برق بهر سوی بتابی دگر
دشت زهر جوی بیابی دگر ۶
هر طرفش ره بشتابی دگر
هر قدمش سیر بر آبی دگر ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
