این متن به توصیف شکوه و عظمت دربار یک پادشاه قدرتمند می‌پردازد که دارای جلال و جاه و جبروت است. در این متن، پادشاه به عنوان مرکز عالم توصیف شده و ویژگی‌های او مانند عقل، روح، فتح و نصر برجسته شده‌اند. همچنین، فضای دربار او دلگشا و هوایش جان‌فزا شمرده شده و مقایسه‌هایی با عناصر طبیعی مانند آفتاب، آسمان و نسیم انجام شده است. در پایان، دعایی برای پادشاه ذکر شده است.
این متن دارای مفاهیم پیچیده و استعاره‌های ادبی است که درک آن‌ها به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از واژگان سنگین و ساختارهای شعری قدیمی ممکن است برای خوانندگان جوان دشوار باشد.
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲ - در ستایش شاه شجاع مظفری و وصف بارگاه او گوید
مقر جاه و جلالست و جای ناز و نعیم ۱
به شکل شمسهٔ او آفتاب با تمکین
به وضع رفعت او آسمان با تعظیم ۲
فضای حضرت او دلگشا چو صحن چمن
هوای خرم او جان‌فزا چو بوی نسیم ۳
بر آشیانهٔ او عقل و روح جسته مقام
بر آستانهٔ او فتح و نصر گشته مقیم ۴
طوافگاه ملوک جهان حریم درش
چو قبله‌گاه جهانی مقام ابراهیم ۵
رسید کنگره‌های بلند او جائی
که قاصر است از او وهم دوربین حکیم ۶
شده چو عقل مجرد زنائبات ایمن
شده چو روح مقدس ز حادثات سلیم ۷
نشسته خسرو روی زمین به کام در او
گرفته دست شراب و گشاده دست کریم ۸
جلال دنیی و دین شیر حمله شاه جهان
که هست چاکر او آفتاب و ماه ندیم ۹
صریر کلکش چون ابر بر جهان فایض
ضمیر پاکش بر خلق چون خدای کریم ۱۰
خداش در همه حالی معین و ناصر باد
به حق احمد مرسل به حق نوح و کلیم ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
